ნიღბის აღსარება

ბედისწერა – აი ეს სიტყვა ამოტივტივდება ისევ და ისევ გონებაში, როდესაც “ნიღბის აღსარებას” კითხულობ, 24 წლის კიმიტაკე ჰირაოკას, მთელს მსოფლიოში იუკიო მიშიმას სახელით ცნობილი იაპონელი მწერლის, “სანახევროდ ავტობიოგრაფიულ” წიგნს. და მაინც რას ნიშნავს ეს “სანახევროდ” ვითომ?! რატომ მრჩება შთაბეჭდილება, რომ ასე სახელდების ერთადერთი მიზანი ავტორის სექსუალური იდენტობის არამკითხე მოამბეთაგან დაცვა იყო მხოლოდ. მითუმეტეს თუ გავითვალისწინებთ, რომ მისი ქვრივი მუდამ უარყოფდა მიშიმას ჰომოსექსუალობას.

თუ ცოტა მაინც გსმენიათ ამ მწერლის ცხოვრების, შემოქმედების ანდა თუნდაც იმის შესახებ, თუ როგორ მოისწრაფა სიცოცხლე, მაშინ მიხვდებით, რომ ეს წიგნი ნამდვილად “აღსარებაა” და თან რამდენადმე წინასწარმეტყველური აღსარება. ამიტომ არ ვაპირებ იმის რკვევას, ამ წიგნში რაა მოგონილი და რა ნამდვილი, სად ფანტაზიაა და სად რეალობა, რადგან მე თუ მკითხავთ, ყველა წიგნი თავის სიმართლეს ღაღადებს – კონკრეტული მწერლის კონკრეტულ სიმართლეს. და წიგნი, რომელიც აღწერს ახალგაზრდა კაცის მწვავე სურვილს შეიცნოს საკუთარი თავი, საკუთარი “მე”, როგორ შეიძლება იყოს “ნახევრად მართალი” ?! Continue reading ნიღბის აღსარება

Advertisements

სტამბული-თბილისი – გაფანტული აზრები

დღეს ჩემმა მობილურმა WP-ს აპლიკაციის განახლება მოინდომა და მეც დიდსულოვნად დავრთე ნება, რის შემდეგაც ჩემს draft-ში აღმოჩნდა ჩანაწერი, რომელიც სტამბული-თბილისის თვითმფრინავში გავაკეთე და მერე ვეღარ ვიპოვე, დაკარგული მეგონა. და მიუხედავად იმისა რომ სულ სხვა რამეზე საწერად შემართული მოვემართებოდი აქეთ, გადავწვიტე ჩემი მოგზაურობიდან მეხსიერებას შემორჩენილი ეს ციდა ამბავიც გამეზიარებინა თქვენთვის.

აქეთობას თვითმფრინავის 3-ადგილიანი სავარძლის შუაში მომიწია ჯდომამ. ხელმარცხნივ, ილუმინატორთან, ერთი წვერგაბურძგნული, ლამის ბუნებაში სალაშქროდ წასასვლელად გამზადებული მოხუცი მომიჯდა, ხელმარჯვნივ კი ახალგაზრდა, ალბათ ასე 30+ ასაკის, ბიზნესმენის კოსტუმში გამოწყობილი ყმაწვილი.

ფრენისას ერთმაც და მეორემაც რაღაცის კითხვა დაიწყო. თქვენი არ ვიცი და ფრიად მხიბლავს ინტელექტუალურ აურაში მოხვედრა, თუმცა ცოდვა გამხელილი ჯობია, როცა ფრენა ქართველ ათლეტთა ახალგაზრდულ ნაკრებთან ერთად მომიწია, Continue reading სტამბული-თბილისი – გაფანტული აზრები

ქ ა ლ ი სტამბულის კინოფესტივალზე

ყველაფერი მაშინ დაიწყო როცა…

პრინციპში მაშინვე, როგორც კი დაიბადე და პირველივე, რაც გააკეთე იყო სულელური მითების შექმნა… განადგურებისთვის განწირული მითების… მითების, რომელშიც მარად ახალგაზრდა, ჯანმრთელი და უკვდავი ხარ; მითების, რომელშიც შენი მშობლები ყოვლისშემძლე გმირები არიან; მითების, რომელშიც არსებობს მხოლოდ სიკეთე და მხოლოდ ბოროტება და სადაც ყოველთვის სიკეთე იმარჯვებს ბოლოს და ბოლოს; მითების სიყვარულის ჰეგემონიაზე, პატრიოტული სულისკვეთების უცილობლობასა თუ ეკლესიის იდეალურ ნავსაყუდლობაზე…

და ასე, ერთმანეთის მიყოლებით, აგებ “ცათამბჯენებს”, მაღალ იდეალებს რომ მისწვდე იმხელებს, ვიდრე ერთ მშვენიერ დღეს (ან ღამეს) თავზე არ დაგემხობა ჯერ ერთი, შემდეგ მეორე… ბოლოს ყველა…

იცით რომელი იყო პირველი? რომელმა გაუძლო ყველაზე ცუდად რეალობის სიმძიმეს და პირველი გაიბზარა? კარგად მახსოვს ის პირველი ბზარი, ძალიან კარგად…

რომელიღაცა ზამთრის ერთ თოვლიან დღეს Continue reading ქ ა ლ ი სტამბულის კინოფესტივალზე

სტამბული მეორედ

ცხადია პირველი შთაბეჭდილება განუმეორებელია.

ჩვენი მეხსიერების არქივარიუსი ყველაზე მუქი მელნით ჩაინიშნავს პირველ განცდებს, ისე რომ ყოველ შემდეგ ჯერზე კონკრეტული მოლოდინის შექმნით დაგვიცვას ემოციური გადაძაბვისგან. შედეგად აღტკინების დარი აღტაცება გზას უთმობს დარბაისელ დაკვირვებულობას, რაც საშუალებას გაძლევს მეტი დაინახო, მეტი შეამჩნიო. საბოლოოდ კი უკვე გაორმაგებული გამოცდილების ხარჯზე თავად გააკრიტიკო პირველადი შთაბეჭდილებებით გაკეთებული შენივე უმი დასკვნები (იხ. ბმული), მაგრამ ამაზე მოგვიანებით, მანამდე კი…

ესწრაფოდე მაქსიმუმს მინიმუმის მისაღწევად


მაშ ასე, ორი წლის თავზე კვლავ აღმოვჩნდი სტამბულში, ამჯერად მეგობრებთან ერთად და წინასწარ შემუშავებული მარშრუტებითა და გეგმებით, რომლებიც ცხადია მინიმალურად განვახორციელეთ. გეგმებს ხომ იმისთვის ვადგენთ რომ არ მივდიოთ?!

თავდაპირველად განახებთ რუკას, რომელზეც თავად დავიტანე ღირშესანიშნაობები, რომელთა მოხილვა გვსურდა. ძირითადად ის ჩემი მეგობრების სურვილებს გამოხატავს, რადგან თავად მე ერთადერთი, რაც ნამდვილად მინდოდა მენახა, იყო Continue reading სტამბული მეორედ

ზვიაგინცევი, არჩევნები, მტრის ხატი

რა აქვს საერთო სახელგანთქმული რუსი კინორეჟისორის – ანდრეი ზვიაგინცევის თბილისში სტუმრობასა და საქართველოს პრეზიდენტის წლევანდელ არჩევნებს? ერთი შეხედვით არაფერი, გარდა იმისა, რომ წინა კვირას თქვენი დიადი (ანუ მე) ამ ორ ღონისძიებაზე დასწრებით ირთობდა თავს. ისე კი რუსეთი, იოლი მისახვედრია.

“ამირანში”, სადაც კინომოყვარულთ “უსიყვარულოდ” გვაჩვენეს და რეჟისორთან დიალოგი შემოგვთავაზეს, ერთ-ერთი კითხვის ავტორი ჟურნალისტად გაგვეცნო და ამით ახსნა თავისი დაინტერესება ზვიაგინცევის დამოკიდებულებით ზოგადად პოლიტიკისა თუ კონკრეტულად პუტინის მიმართ. რეჟისორმა დიპლომატიური პასუხი არჩია – ის კინემატოგრაფისტია, რაც ნიშნავს რომ საუბრობს კადრებით და არა სიტყვებით (თუმც იქვე მიუთითა რომ თავის საიტზე ცხადად გამოთქვამს თავის მოსაზრებებს). მართლაც, თუ მის ფილმებს ნახავ, დიდი დაკვირვება არ ჭირდება მისი განწყობის შემჩნევას, თუმც მისი კრიტიკა არა მხოლოდ ზეგარდმო ძალაუფლებით მოსილთ, არამედ Continue reading ზვიაგინცევი, არჩევნები, მტრის ხატი

ტვინ პიქსი – აისიდან დაისამდე

Angelo Badalamenti brought me here ♫

შეგიმჩნევიათ Youtube-ის მუსიკალური ვიდეოების კომენტარებში რამდენად ხშირადაა “…brought me here” ფრაზა? რატომ აქვთ ადამიანებს მოთხოვნილება გააცხადონ სად მოისმინეს ეს მელოდია პირველად, საიდან დაამახსოვრდათ, საიდან შეიყვარეს? მიზეზთა შორის ერთი, არც ისე უმნიშვნელო თუ ყველაზე ნიშანდობლივი არა, ალბათ მოთხოვნილებაა ეძიო მოკავშირე. პირადად მე, ჩემი საყვარელი მწერლის ჩვევის გადამკიდე (მუდამ მუსიკა ჩართოს თხრობაში), კითხვის პარალელურად ხშირად მიწევს იუთუბის დალაშქვრა და ამ დროს ყველაზე დიდი სიამოვნებაა, როცა კომენტარებში ყველა მხოლოდ მას ახსენებს, აქებს და ადიდებს, სიყვარულს უხსნის… თავი ჰარუკი მურაკამის სამლოცველოში მგონია ხოლმე ☼

ბადალამენტის აგერ უკვე წლებია ვუსმენ… ყველაფერი კი ე.წ. “ინტერაქტიული ფილმების” წარმომადგენელი ვიდეო თამაშიდან დაიწყო – საფრანგეთში დაბადებული და ამერიკაში დაკოდილი (ცენზურამ ყველა “საინტერესო” სცენა ამოჭრა ანდა დაამოკლა) Fahrenheit-ის მთელი მომხიბვლელობა არა მხოლოდ მის ხლართ, მისტიკურ, გნებავთ სიურეალისტურ სიუჟეტში, არამედ მძლავრ ატმოსფეროშია, სადაც მთავარ როლს მუსიკა ასრულებს. ასე რომ ამ თამაშის წარმატების ერთ-ერთ მიზეზად ავტორთა შესანიშნავ მუსიკალურ გემოვნებას (აქ აღმოვაჩინე Martina Topley-Bird – ჩემი პირველი ტრიპ-ჰოპი) და ატმოსფერული მუსიკის ოსტატის – ანჯელო ბადალამენტის კომპოზიტორად აყვანას მოვიაზრებ.

ჰოდა იმდენი ვუსმინე ამ კაცს ვიდრე დეპრესია არ ავიკიდე კიარადა მისი ხათრით დიადი საქმე განვიზრახე – Continue reading ტვინ პიქსი – აისიდან დაისამდე

%d bloggers like this: