ზვიაგინცევი, არჩევნები, მტრის ხატი

რა აქვს საერთო სახელგანთქმული რუსი კინორეჟისორის – ანდრეი ზვიაგინცევის თბილისში სტუმრობასა და საქართველოს პრეზიდენტის წლევანდელ არჩევნებს? ერთი შეხედვით არაფერი, გარდა იმისა, რომ წინა კვირას თქვენი დიადი (ანუ მე) ამ ორ ღონისძიებაზე დასწრებით ირთობდა თავს. ისე კი რუსეთი, იოლი მისახვედრია.

“ამირანში”, სადაც კინომოყვარულთ “უსიყვარულოდ” გვაჩვენეს და რეჟისორთან დიალოგი შემოგვთავაზეს, ერთ-ერთი კითხვის ავტორი ჟურნალისტად გაგვეცნო და ამით ახსნა თავისი დაინტერესება ზვიაგინცევის დამოკიდებულებით ზოგადად პოლიტიკისა თუ კონკრეტულად პუტინის მიმართ. რეჟისორმა დიპლომატიური პასუხი არჩია – ის კინემატოგრაფისტია, რაც ნიშნავს რომ საუბრობს კადრებით და არა სიტყვებით (თუმც იქვე მიუთითა რომ თავის საიტზე ცხადად გამოთქვამს თავის მოსაზრებებს). მართლაც, თუ მის ფილმებს ნახავ, დიდი დაკვირვება არ ჭირდება მისი განწყობის შემჩნევას, თუმც მისი კრიტიკა არა მხოლოდ ზეგარდმო ძალაუფლებით მოსილთ, არამედ Continue reading ზვიაგინცევი, არჩევნები, მტრის ხატი

Advertisements

NFWMB

არ მოგდომებია მთელი დღის თბილ ლოგინში გატარება?! Continue reading NFWMB

ტვინ პიქსი – აისიდან დაისამდე

Angelo Badalamenti brought me here ♫

შეგიმჩნევიათ Youtube-ის მუსიკალური ვიდეოების კომენტარებში რამდენად ხშირადაა “…brought me here” ფრაზა? რატომ აქვთ ადამიანებს მოთხოვნილება გააცხადონ სად მოისმინეს ეს მელოდია პირველად, საიდან დაამახსოვრდათ, საიდან შეიყვარეს? მიზეზთა შორის ერთი, არც ისე უმნიშვნელო თუ ყველაზე ნიშანდობლივი არა, ალბათ მოთხოვნილებაა ეძიო მოკავშირე. პირადად მე, ჩემი საყვარელი მწერლის ჩვევის გადამკიდე (მუდამ მუსიკა ჩართოს თხრობაში), კითხვის პარალელურად ხშირად მიწევს იუთუბის დალაშქვრა და ამ დროს ყველაზე დიდი სიამოვნებაა, როცა კომენტარებში ყველა მხოლოდ მას ახსენებს, აქებს და ადიდებს, სიყვარულს უხსნის… თავი ჰარუკი მურაკამის სამლოცველოში მგონია ხოლმე ☼

ბადალამენტის აგერ უკვე წლებია ვუსმენ… ყველაფერი კი ე.წ. “ინტერაქტიული ფილმების” წარმომადგენელი ვიდეო თამაშიდან დაიწყო – საფრანგეთში დაბადებული და ამერიკაში დაკოდილი (ცენზურამ ყველა “საინტერესო” სცენა ამოჭრა ანდა დაამოკლა) Fahrenheit-ის მთელი მომხიბვლელობა არა მხოლოდ მის ხლართ, მისტიკურ, გნებავთ სიურეალისტურ სიუჟეტში, არამედ მძლავრ ატმოსფეროშია, სადაც მთავარ როლს მუსიკა ასრულებს. ასე რომ ამ თამაშის წარმატების ერთ-ერთ მიზეზად ავტორთა შესანიშნავ მუსიკალურ გემოვნებას (აქ აღმოვაჩინე Martina Topley-Bird – ჩემი პირველი ტრიპ-ჰოპი) და ატმოსფერული მუსიკის ოსტატის – ანჯელო ბადალამენტის კომპოზიტორად აყვანას მოვიაზრებ.

ჰოდა იმდენი ვუსმინე ამ კაცს ვიდრე დეპრესია არ ავიკიდე კიარადა მისი ხათრით დიადი საქმე განვიზრახე – Continue reading ტვინ პიქსი – აისიდან დაისამდე

რეი და ლიზი – BIAFF 2018 Grand Prix

2018 წლის ბათუმის საავტორო კინოს საერთაშორისო კინოფესტივალის გრანპრი წილად ხვდა რიჩარდ ბილინგჰემის სადებიუტო ავტობიოგრაფიულ ფილმს “რეი და ლიზი” (დიდი ბრიტანეთი, 2018, 107წთ).

დებიუტიც ასეთი უნდა არა?! თუმც ეს ის შემთხვევა ნამდვილად არაა, როდესაც დამწყები რეჟისორი კამერას “ცდის”. ესაა სხვა სფეროს პროფესიონალის თავდაჯერება და ინტერესი ხელოვნების ყველაზე მიმზიდველ დარგში (pardon me for the bold statement) გამოცადოს თავი ან თქვას ის, რაც თავის ორიგინალ სფეროში ვერ თქვა. თორემ ტომ ფორდის “მარტოხელა კაციც” სადებიუტო იყო და როგორია? 😉

ჰო, რიჩარდ ბილინგჰემი ინგლისელი ფოტოგრაფია (ანუ გაააცილებით ახლოსაა კინოსთან ვიდრე ტომი), რომელიც ამ ფილმის თემას, შეგვიძლია ვთქვათ, მთელი ცხოვრებაა იცნობს, სწავლობს, იკვლევს, აანალიზებს. მაინცადამაინც იმას არ ვგულისხმობ, რომ ფილმი მის ოჯახზე მოგვითხრობს (ისე ჩემი დაკვირვებით ხელოვანთა პირველი ნამუშევარი ყოველთვის ძალიან პირადულია), არამედ Continue reading რეი და ლიზი – BIAFF 2018 Grand Prix

ბედნიერი ლაზარე და ქართველები

“განსაკუთრებული რეჟისორული ხელწერისა და პოეტურობისთვის…” ასე დაახასიათა თეო ხატიაშვილმა ალიჩე რორვახერის ფილმი “ბედნიერი ლაზარე“, როდესაც ის ქართველ კინოკრიტიკოსთა ჟიურის სპეციალური მოხსენიებით გამოარჩია.

ბათუმის საავტორო კინოს XIII საერთაშორისო კინოფესტივალზე კიდევ ორჯერ აღნიშნეს Lazzaro felice – მხატვრული ფილმების საერთაშორისო კონკურსის ჟიურიმ, სერგეი რახლინის თავჯდომარეობით, საუკეთესო რეჟისურისთვის ალიჩე რორვახერი, ხოლო საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის კატეგორიაში ადრიანო ტარდიოლო დააჯილდოვა.

“ალიჩე გაგიჟდება!” – აღმოხდა ლუკა ჩიქოვანს, რომელსაც სამჯერ მოუწია სცენაზე ასვლა პრიზის მისაღებად ფილმისთვის, რომელშიც თავადაც ასრულებს ფრიად საინტერესო და მნიშვნელოვან როლს – მარკიზ ტანკრედის, რომლისგანაც მთელი ფილმი ელი მოქმედებას, მაგრამ ყველაფერს იღებ ამის გარდა. ჰო, ვფიქრობ სწორედ ტანკრედია ფილმის მთავარი გმირი, რადგან ის ერთადერთი ხორციელი პერსონაჟია, რომლის ფსიქოლოგიური პორტრეტის შექმნა ერთი ხელის მოსმით აღმოჩნდა შესაძლებელი – მარკიზას ერთადერთი ვაჟიშვილი დედის უკიდეგანო კონტროლისგან თავის დაღწევას უმეცარ გლეხთა შორის ყველაზე გულუბრყვილო ლაზარეს მეშვეობით ცდილობს, მის სავანეს თავის თავშესაფრად აქცევს და Continue reading ბედნიერი ლაზარე და ქართველები

რუსული სახე BIAFF 2018

დონბასი – ფილმი, რომელიც გაბერებს…

რითი განსხვავდება ახალგაზრდობა სიბერისგან? – ხვალინდელი დღის იმედით. ხომ ამბობენ იმედი ბოლოს კვდებაო, ჰოდა მეეჭვება ამის მთქმელს ეს ფილმი ნანახი ქონდეს. საქმე ის კი არაა, რომ რაღაც ახალი და ჯერ არ თქმული მოგვახალა სერგეი ლოზნიცამ, არამედ როგორ და რა კუთხით დაგვანახა ის, რისი დანახვაც არ გვინდა. თორემ წლევანდელ BIAFF-ზე არც კიმ კი-დუკმა დაგვაკლო საზოგადოების ბნელი და მახინჯი მხარეების ჩვენება, მასის ფსიქოლოგიაც შეგვახსენა და სისასტიკის ანატომიაც გამოამზეურა, მხოლოდ მასთან იმედს, თუნდაც ირაციონალურს, არ კარგავ. აქ კი…

არა მხოლოდ ის, რომ ფილმს ფაქტიურად არაფერი ცხია მხატვრული კინოსი და გიტოვებს შეგრძნებას რომ ნამდვილ, ავთენტურ, დოკუმენტურ კადრებს უყურებ, არამედ მისი განსაკუთრებული მნიშვნელობა იმაშია თუ ვინაა მთავარი მოქმედი გმირი და სად და როდის ხდება მოქმედება – რუსეთის მიერ ოკუპირებული უკრაინული მიწა დღეს ისე გამოიყურება თითქოს Continue reading რუსული სახე BIAFF 2018

იმოგზაურო საკუთარ ჯურღმულებში – სტიქსი და სხვანი

ჰო, მართალია, ხელოვანთათვის საყვარელი თემაა, მითუმეტეს საავტორო კინოს წარმომადგენელთათვის, ასე რომ არც წლევანდელი BIAFF ყოფილა გამონაკლისი, სადაც რამდენიმე ფილმი ავად თუ კარგად შეეხო ან სულაც ჩაპირქვავდა ამ ფრიად ინტიმურ მოვლენაში.

“შეიცან თავი შენი” – დელფური სიბრძნე აპოლონის ტაძრიდან კინოთეატრ “აპოლოში” არაერთგზის გათამაშდა, განსხვავებული კონტექსტით, სტილით, ტემპითა თუ ანტურაჟით, თუმც ერთი მისწრაფებით – ჩასწვდნენ raison d’etre-ს (ცხოვრების აზრს). აკი სოკრატემ “შეუსწავლელი ცხოვრება ჩალის ფასად არ ღირსო“, ასე რომ სწორედაც არტერიაზეა საუბარი. შესაბამისად მითოლოგიური საფუძვლების გარეშე ვერას გავხდებით, მითუმეტეს როდესაც ავტორი პირდაპირ სათაურში გიდებს “მსუქან” მინიშნებას.

ს ტ ი ქ ს ი
(ცხადია სპოილერებით)
ასე ერთი სიტყვით გვითხრა ვოლფგანგ ფიშერმა, რომ ისაუბრებდა მდინარეზე, რომელიც ცოცხალთა მიწას მკვდართა სამყოფელთან აკავშირებს და მასზე მოგზაურ გარდაცვლილს ერთი-ორი კაპიკი მაინც უნდა უჭყაოდეს ჯიბეში, რომ დანიშნულების ადგილს მიაღწიოს. საინტერესო ისაა, რომ ფილმი მართლაც მარტოხელა მოგზაურზეა, რომელიც შუა ზღვაში წააწყდება ლტოლვილებით გაძეძგილ და დასაღუპად განწირულ გემს, და თან დასაღუპად იმიტომ რომ… Continue reading იმოგზაურო საკუთარ ჯურღმულებში – სტიქსი და სხვანი

%d bloggers like this: