სიყვარული პირველი – ქსოვა

so so so წინა წლის შეჯამება ბრიჯიტ ჯონსის სტილში:

  • ცურვა – ისევ ვერ ვისწავლე;
  • ველოსიპედი – ისევ არცერთი მცდელობა;
  • საზღვარგარეთ მოგზაურობა – 1;
  • კინოფესტივალი – 3;
  • შეყვარებული – 0…

ჰმ, ჯონსისგან განსხვავებით კილოგრამებს მაინც არ ვითვლი… ჯერ!

სამაგიეროდ ეს წელი იმით იყო გამორჩეული, რომ
კვლავ დავუბრუნდი პირველ სიყვარულს – ქსოვას ♥

Crochet Snowflake

მასთან დაკავშირებული ჩემი ყველაზე ძველი მოგონება –
სკოლამდელი ასაკის “მე” სტომატოლოგის კაბინეტის მოსაცდელში აღტაცებული აკვირდება უცნობ დეიდას, რომელსაც გაფაციცებით გადააქვს თვლები ერთი ჩხირიდან მეორეზე… მოგვიანებით მეც ვცადე “იგივე” ვიღაცის დაწყებულ პროექტზე და ძალიან გამიკვირდა, რომ ნაქსოვი სულაც არ იზრდებოდა რამდენიც არ უნდა გადამეტან-გადმომეტანა თვლები იქით-აქეთ (გზაში ალბათ ვკარგავდი კიდეც ნაწილს) 😀

ერთხელაც ბებიაჩემმა რატომღაც მოინდომა “აბადოკი” მოექსოვა ჩემთვის (არც მანამდე და არც მას მერე მის ხელში ჩხირები არ მინახავს), ახლაც მახსოვს – წითელი და შავი ზოლები…
ჰოდა როგორც იქნა მეც ვისწავლე ქსოვის “აი ია” – წაღმა-უკუღმა თვლების გამოყვანა ♥

მას მერე დრო და დრო სულ ვქსოვდი, თოჯინების კაბებიდან დაწყებული ზრდასრული ადამიანის სვიტერებით დამთავრებული. არაერთი პროექტი დამისრულებია, მხოლოდ ჩემი “უბადლო” პერფექციონიზმის გადამკიდე, მათი უმეტესობა სულ რამდენიმე დღე თუ ცოცხლობდა. ასე “გავითქვი სახელი” ოჯახში როგორც მარადიულმა “დამშლელმა”, დღემდე როცა ვქსოვ მოლოდინი აქვთ, რომ მალე დავშლი 😀

ყაისნაღით ქსოვა სულ რამდენიმე წლის წინ ვისწავლე იუტუბის მეშვეობით ♥
და იმდენად მოვიხიბლე მისი ეფექტით (ნაკლები ენერგიისაა და დროის ხარჯვით მეტი და ძალიან მრავალფეროვანი ნაქსოვი მიმეღო), რომ დიდი ხანი ჩხირებს აღარც მივბრუნებივარ, რის გამოც თავს დამნაშავედ ვგრძნობდი მათ წინაშე 😀

ამასობაში ჩემს საყვარელ საქმიანობად იქცა ინტერნეტში ნაქსოვების თვალიერება. ასე წავაწყდი შარშან ბავშვის ჟაკეტს, რომელიც ძალიან მელამაზა…
და დაიწყო კიდეც ჩემი “ეპოპეა” საქსოვი ინსტრუქციების მოძიება, შესწავლა, კორექტირება, შესრულებაში. აი შედეგებიც:

  • ჟაკეტი ჩემი მეგობრის შვილისთვის ♥

Knitted DROPS jacket with rib and raglan sleeve

  • “დრაგონ-თათმანი” ჩემთვის;

Dragon Gloves

  • “მანდალა” ჟილეტი ბებიაჩემისთვის (ამ ძაფით თავის დროზე ჯერ ჩემთვის მაქვს სვიტერი მოქსოვილ-დაშლილი და მერე დედაჩემისთვის, მოკლედ “მრავალჭირვარამგადატანილი” ძაფია, თუმცა მაინც მშვენივრად გამოიყურება 😉 );

Crochet round vest

  • “იაკობის კიბით” ნაქსოვი კეპი დედაჩემისთვის;

Hat with Brim

  • და ჩემთვის 😉

Hat with Brim

  • დედაჩემის დაკვეთით შესრულებული “თოვლის კაცი” (რომლის “შიგთავსისთვის” სპეციფიკური ბამბა რომ ვერ იშოვა, ბალიშიც კი დაშალა 😀 );

Crochet Snowman

  • ვინტაჟური “პოპკორნ” ბერეტი ჩემთვის (“თოვლის კაცისგან” მორჩენილი ძაფით ინსპირირებული);

Popcorn Beret

  • ცუგა ზმანით (რომელიც თავდაპირველი ჩანაფიქრით გასაჩუქებლად იქსოვებოდა, მაგრამ დედაჩემს ისე მოეწონა “წამართვა” და ზმანიც მომაქსოვინა, რასაც სულაც არ ვაპირებდი, მიუხედავად იმისა რომ ინსტრუქცია მოყვებოდა);

Amigurumi dog

  • ცუგები თანამშრომლებისთვის 🙂

Amigurumi puppies

ბოლო ორი პროექტი უკვე 2018 წლისაა და თემაც შესაბამისად ძაღლია 😉

წერილის დასაწყისში დართული “ფიფქი” კი სულ ცინცხალია ☼

იმედი მაქვს ეს წელიც ნაყოფიერი იქნება და ბოლოს და ბოლოს განვახორციელებ ჩემს დიდი ხნის წინ ჩაფიქრებულ პროექტს.

თქვენც წარმატებულ წელს გისურვებთ 🙂

პ.ს. დასაწყისში ბრიჯიტ ჯონსი ვახსენე და “მარკ დარსი” წელს მაინც თუ ვიპოვე, პირობას ვდებ თვითონ მოვუქსოვ მახინჯირმიან სვიტერს 😀

Advertisements

“ჩემი ბედნიერი ოჯახი” და თბილისის საერთაშორისო კინოფესტივალი

კინოთეატრის კიბეებზე…
დედაჩემი: მოგეწონა?
ბებიაჩემი: მომეწონა, მაგრამ ეს იყო ბედნიერი ოჯახი?!


თბილისის საერთაშორისო კინოფესტივალი უკვე მე-18-დ ჩატარდა და მე კი ამ ხნის განმავლობაში სულ რამდენჯერმე თუ დავესწარი მის კინოჩვენებებს… მიზეზი? არაერთი – ხან ფინანსების უკმარისობა, ხან დროის უკმარისობა, ხან მოტივაციის უკმარისობა – ბოლოს სულაც დავასკვენი, რომ ჩემს გარეშეც ძალიან ბედნიერად ტარდებოდა ეს ფესტივალი და აღარც ვნაღვლობდი თუ ისე ჩაივლიდა, რომ ერთ ჩვენებასაც არ ვესწრებოდი. მაგრამ წელს ეტყობა კინოფესტივალების წელი მაქვს და ჩემდა გასაოცრად ზუსტად შუა კვირაში ორი თავისუფალი დღე გამომიჩნდა და მეც მაშინვე დავლაშქრე საერთაშორისოდ წოდებული კინოფესტივალი იგი თბილისისა!

ჩემი ბედნიერი ოჯახი” პირველი კადრების დანახვისთანავე მომინდა და როცა ჯერ კიდევ კინოთეატრებში გადიოდა როგორღაც მოვაბი თავი მეგობრებთან ერთად “რუსთაველს” ვწვეოდი, მაგრამ ფილმის გაშვების სამი თუ ოთხი უშედეგო მცდელობის შემდეგ ადმინისტრაციამ ფარ-ხმალი დაყარა და “წადით სახლებშიო!” გამოგვიცხადა…
ჩვენც ავდექით და კინოს ფული, დრო და ენერგია პიცას მივაფლანგეთ 😉

ასე რომ თბილისის კინოფესტივალის პროგრამაში როგორც კი დავლანდე ნანა ექვთიმიშვილის და სიმონ გროსის ახალი ფილმი, ბევრი არ მიფიქრია და სამი ბილეთი შევიძინე – ჩემთვის, დედაჩემისთვის (რომელსაც ასევე აინტერესებდა ეს ფილმი და მეც სულ ვპირდებოდი ნახვას) და ბებიაჩემისთვის (რომელმაც კითხვაზე “კინოში გინდა?” მაშინვე მომაგება “მინდა” რაც მისგან სასწაულის ტოლფასია, რადგან თითქმის არასდროს გამოთქვამს რაიმეს სურვილს პირველ პირში (ანუ თუ თვითონ რამე სურს სხვას აბრალებს, იმას უნდაო), რასაც დედაჩემი ომისდროინდელი ბავშვობის (თანაც შუათანა შვილის “სახარბიელო” სტატუსით) შედეგად მიიჩნევს) – ფილმი ოჯახზე ოჯახმა უნდა ნახოს 😉

პირდაპირ ვიტყვი, ფილმით სამივე Continue reading

მკვლელობის გამართლება ანუ 1 ბავშვი თუ 1000 ემბრიონი

დღეს ერთ ფრიად promising სახელწოდების მქონე სტატიას გადავაწყდი – This Man Asked A Simple Question Online That Shut Down The Whole Anti-Abortion Argument , რომელშიც ვინმე პატრიკ ტომლინსონს თავი მოაქვს იმით, რომ ხმას აწყვეტინებს აბორტის ყველა მოწინააღმდეგეს. და ვინაიდან ეს ის საკითხია, რომლის გამოც თავს ფემინისტთა რიგებში ვერ ვაყენებ (თუმცა შეიძლება აბორტის მოწინააღმდეგე ფემინისტებიც არსებობდნენ, მაგდენი ნამდვილად არ ვიცი), იმ იმედით წავიკითხე, რომ აქ მაინც ვნახავდი ისეთ არგუმენტს, რაც მინიმუმ შეარყევდა ჩემს რწმენას.

და შემრჩა კი მორალური დილემა…

რას იზამდით თუ ხანძრის ეპიცენტრში აღმოჩნდებოდით და დადგებოდით არჩევანის წინაშე – გადაარჩინოთ 5 წლის მტირალი ბავშვი თუ 1000 ემბრიონიანი კონტეინერი? Continue reading

ცაზე ორი მთვარე კიდია – 1Q84

ავისმომასწავებელი, ავბედითი, არაკეთილხმოვანი ობერტონები…

ასე აღწერენ პოსტინდუსტრიული მუსიკის ჟანრს – დარქ ემბიენთ (Dark ambient). სახელწოდებას სიტყვა სიტყვით თუ ვთარგმნით ზუსტად იმას მივიღებთ რა განწყობასაც ეს მუსიკა ბადებს – “ბნელი გარემო”.

დიდი ხანი არაა, რაც ის აღმოვაჩინე… უფრო სწორად თავად სახელი, თორემ წლებია ვუსმენ აკირა იამაოკას “საილენთ ჰილს” და საერთოდაც, ვიდეო თამაშებში ჩემთვის ყველაზე საყვარელ survival horror ჟანრის ატმოსფეროს შექმნაში სწორედ ეს მუსიკა ასრულებს გადამწყვეტ როლს.

თავად ტერმინი “დარქ ემბიენთ” მიეწერება როჯერ კარმანიკს, რომელმაც ასე აღწერა შვედური ჯგუფის – Raison d’être-ს მუსიკა.

თავის მხრივ ამ ბენდის სახელწოდება (raison d’être – არსებობის აზრი) იუნგის ციტატაა – “the individuation is the raison d’être of the self” (ინდივიდუაცია არსებობის აზრია).

და რას წარმოადგენს ეს ინდივიდუაცია? Continue reading

BIAFF 2017 დახურვის ცერემონიალზე

well well წელს ნავსი გავტეხე და სამ “გახსნას” ერთი “დახურვა” მივაბი როგორც იქნა…

BIAFF 2017 იქ დასრულდა, სადაც დაიწყო – ბათუმის სახელმწიფო მუსიკალურ ცენტრში.

საღამო ისევ ნათელი და მშვიდი დადგა, მხოლოდ  ამჯერად ნაკლები სტუმრიანობით გამოირჩეოდა… ამან შარშანაც შემაწუხა და ამიტომ ვფიქრობ ღირს სტამბულის ფესტივალის გამოცდილების გაზიარება ამ მხრივ – ალბათ აჯობებს თუ დახურვის ცერემონიალს რომელიმე სასტუმროს საკონფერენციო დარბაზში გამართავენ, ბათუმში ეს პრობლემა ნამდვილად არ უნდა იყოს. სამაგიეროდ თავად ცერემონიალი გაცილებით საინტერესო იყო ვიდრე სტამბულისა, მიუხედავად იმისა რომ ამჯერადაც ის ფილმები აღნიშნეს, რომელიც არ მინახავს 😀

Highlights of the ceremony Continue reading

რისთვის ღირს ბრძოლა

წელს BIAFF-ზე 7 მხატვრული სრულმეტრაჟიანი ფილმი ვნახე – 5 საკონკურსო სექციიდან და ორიც “დიდოსტატთა კოლექციიდან”. თითოეულ მათგანში სოციალურ-პოლიტიკური თემაა აქცენტირებული, რითაც ავტორები ცდილობენ საზოგადოების ყურადღება ამა თუ იმ სპეციფიკური პრობლემისკენ მიმართონ. ხერხი ტრადიციულია – მაყურებელს გაუჩინო ემპათია მსხვერპლისადმი, რაც მინიმუმ მისი ტოლერანტობის ზრდაში უნდა გამოიხატოს, მაქსიმუმ კი… მაქსიმუმ აუდიტორია დარაზმოს კონკრეტული ანდა ზოგადი უსამართლობის წინააღმდეგ. მხოლოდ… საქმე იმაშია, როცა ამ ფილმებზე ვფიქრობდი ერთი მოულოდნელი აზრი გამიჩნდა, უფრო სწორად კითხვა, რომელიც ერთი შეხედვით შეიძლება რიტორიკულს გავდეს, მაგრამ სინამდვილეში ჩიხში მიმწყვდეულის მთავარი დილემაა – ღირს ბრძოლა?

თუ ეს ფილმები ჯერაც არ გინახავთ, მაგრამ აპირებთ, შემდეგ 7 აბზაცს თვალი მოარიდეთ 😉 

იუპიტერის მთვარე – კორნელ მუნდრუცო, უნგრეთი/გერმანია
ფილმი ეხმაურება ბოლო დროს ევროპელთათვის ყველაზე მტკივნეულ თემას –
Continue reading

მარგო BIAFF-ზე… და კვლავ მოკლემეტრაჟიანები

Poor memory – second worst thing about me…
მაგრამ ის არ დამავიწყდა…
მისი სახელია მარგო…

შუა ლექციაზე მომახალა ვიღაცამ, ჩქარა წადი დაჯილდოებაზეო… და ისე, რომ ნორმალურად ვერც გავიგე რა ხდებოდა, მარჯანიშვილიდან თავისუფლებაზე აღმოვჩნდი… სულ კისრისტეხით ავირბინე ექსკალატორი და გულამოვარდნილი მივედი დანიშნულების ადგილას, სადაც ერთიან ეროვნულ გამოცდებში წარმატებულ სტუდენტებს მოეყარათ თავი… მგონი მაშინ ვნახე პირველად…

ყველასგან განსხვავებული და საინტერესო – ორიგინალური ვარცხნილობით, ორიგინალური სამოსით… მხოლოდ მისი გამორჩეული სტილის მიმზიდველობა მისსავე ორგანულობაში მდგომარეობდა… ის საკუთარი გარეგნობით კი არ ლაპარაკობდა, არამედ გარეგნობა ლაპარაკობდა მასზე, თუ ხვდებით რასაც ვგულისხმობ… ამიტომაც შემშურდა… შემშურდა, რომ ამ გუშინდელ სკოლის მოსწავლეს უკვე ასეთი Continue reading