ქ ა ლ ი სტამბულის კინოფესტივალზე

ყველაფერი მაშინ დაიწყო როცა…

პრინციპში მაშინვე, როგორც კი დაიბადე და პირველივე, რაც გააკეთე იყო სულელური მითების შექმნა… განადგურებისთვის განწირული მითების… მითების, რომელშიც მარად ახალგაზრდა, ჯანმრთელი და უკვდავი ხარ; მითების, რომელშიც შენი მშობლები ყოვლისშემძლე გმირები არიან; მითების, რომელშიც არსებობს მხოლოდ სიკეთე და მხოლოდ ბოროტება და სადაც ყოველთვის სიკეთე იმარჯვებს ბოლოს და ბოლოს; მითების სიყვარულის ჰეგემონიაზე, პატრიოტული სულისკვეთების უცილობლობასა თუ ეკლესიის იდეალურ ნავსაყუდლობაზე…

და ასე, ერთმანეთის მიყოლებით, აგებ “ცათამბჯენებს”, მაღალ იდეალებს რომ მისწვდე იმხელებს, ვიდრე ერთ მშვენიერ დღეს (ან ღამეს) თავზე არ დაგემხობა ჯერ ერთი, შემდეგ მეორე… ბოლოს ყველა…

იცით რომელი იყო პირველი? რომელმა გაუძლო ყველაზე ცუდად რეალობის სიმძიმეს და პირველი გაიბზარა? კარგად მახსოვს ის პირველი ბზარი, ძალიან კარგად…

რომელიღაცა ზამთრის ერთ თოვლიან დღეს Continue reading ქ ა ლ ი სტამბულის კინოფესტივალზე

Advertisements

სტამბული მეორედ

ცხადია პირველი შთაბეჭდილება განუმეორებელია.

ჩვენი მეხსიერების არქივარიუსი ყველაზე მუქი მელნით ჩაინიშნავს პირველ განცდებს, ისე რომ ყოველ შემდეგ ჯერზე კონკრეტული მოლოდინის შექმნით დაგვიცვას ემოციური გადაძაბვისგან. შედეგად აღტკინების დარი აღტაცება გზას უთმობს დარბაისელ დაკვირვებულობას, რაც საშუალებას გაძლევს მეტი დაინახო, მეტი შეამჩნიო. საბოლოოდ კი უკვე გაორმაგებული გამოცდილების ხარჯზე თავად გააკრიტიკო პირველადი შთაბეჭდილებებით გაკეთებული შენივე უმი დასკვნები (იხ. ბმული), მაგრამ ამაზე მოგვიანებით, მანამდე კი…

ესწრაფოდე მაქსიმუმს მინიმუმის მისაღწევად


მაშ ასე, ორი წლის თავზე კვლავ აღმოვჩნდი სტამბულში, ამჯერად მეგობრებთან ერთად და წინასწარ შემუშავებული მარშრუტებითა და გეგმებით, რომლებიც ცხადია მინიმალურად განვახორციელეთ. გეგმებს ხომ იმისთვის ვადგენთ რომ არ მივდიოთ?!

თავდაპირველად განახებთ რუკას, რომელზეც თავად დავიტანე ღირშესანიშნაობები, რომელთა მოხილვა გვსურდა. ძირითადად ის ჩემი მეგობრების სურვილებს გამოხატავს, რადგან თავად მე ერთადერთი, რაც ნამდვილად მინდოდა მენახა, იყო Continue reading სტამბული მეორედ

ზვიაგინცევი, არჩევნები, მტრის ხატი

რა აქვს საერთო სახელგანთქმული რუსი კინორეჟისორის – ანდრეი ზვიაგინცევის თბილისში სტუმრობასა და საქართველოს პრეზიდენტის წლევანდელ არჩევნებს? ერთი შეხედვით არაფერი, გარდა იმისა, რომ წინა კვირას თქვენი დიადი (ანუ მე) ამ ორ ღონისძიებაზე დასწრებით ირთობდა თავს. ისე კი რუსეთი, იოლი მისახვედრია.

“ამირანში”, სადაც კინომოყვარულთ “უსიყვარულოდ” გვაჩვენეს და რეჟისორთან დიალოგი შემოგვთავაზეს, ერთ-ერთი კითხვის ავტორი ჟურნალისტად გაგვეცნო და ამით ახსნა თავისი დაინტერესება ზვიაგინცევის დამოკიდებულებით ზოგადად პოლიტიკისა თუ კონკრეტულად პუტინის მიმართ. რეჟისორმა დიპლომატიური პასუხი არჩია – ის კინემატოგრაფისტია, რაც ნიშნავს რომ საუბრობს კადრებით და არა სიტყვებით (თუმც იქვე მიუთითა რომ თავის საიტზე ცხადად გამოთქვამს თავის მოსაზრებებს). მართლაც, თუ მის ფილმებს ნახავ, დიდი დაკვირვება არ ჭირდება მისი განწყობის შემჩნევას, თუმც მისი კრიტიკა არა მხოლოდ ზეგარდმო ძალაუფლებით მოსილთ, არამედ Continue reading ზვიაგინცევი, არჩევნები, მტრის ხატი

ტვინ პიქსი – აისიდან დაისამდე

Angelo Badalamenti brought me here ♫

შეგიმჩნევიათ Youtube-ის მუსიკალური ვიდეოების კომენტარებში რამდენად ხშირადაა “…brought me here” ფრაზა? რატომ აქვთ ადამიანებს მოთხოვნილება გააცხადონ სად მოისმინეს ეს მელოდია პირველად, საიდან დაამახსოვრდათ, საიდან შეიყვარეს? მიზეზთა შორის ერთი, არც ისე უმნიშვნელო თუ ყველაზე ნიშანდობლივი არა, ალბათ მოთხოვნილებაა ეძიო მოკავშირე. პირადად მე, ჩემი საყვარელი მწერლის ჩვევის გადამკიდე (მუდამ მუსიკა ჩართოს თხრობაში), კითხვის პარალელურად ხშირად მიწევს იუთუბის დალაშქვრა და ამ დროს ყველაზე დიდი სიამოვნებაა, როცა კომენტარებში ყველა მხოლოდ მას ახსენებს, აქებს და ადიდებს, სიყვარულს უხსნის… თავი ჰარუკი მურაკამის სამლოცველოში მგონია ხოლმე ☼

ბადალამენტის აგერ უკვე წლებია ვუსმენ… ყველაფერი კი ე.წ. “ინტერაქტიული ფილმების” წარმომადგენელი ვიდეო თამაშიდან დაიწყო – საფრანგეთში დაბადებული და ამერიკაში დაკოდილი (ცენზურამ ყველა “საინტერესო” სცენა ამოჭრა ანდა დაამოკლა) Fahrenheit-ის მთელი მომხიბვლელობა არა მხოლოდ მის ხლართ, მისტიკურ, გნებავთ სიურეალისტურ სიუჟეტში, არამედ მძლავრ ატმოსფეროშია, სადაც მთავარ როლს მუსიკა ასრულებს. ასე რომ ამ თამაშის წარმატების ერთ-ერთ მიზეზად ავტორთა შესანიშნავ მუსიკალურ გემოვნებას (აქ აღმოვაჩინე Martina Topley-Bird – ჩემი პირველი ტრიპ-ჰოპი) და ატმოსფერული მუსიკის ოსტატის – ანჯელო ბადალამენტის კომპოზიტორად აყვანას მოვიაზრებ.

ჰოდა იმდენი ვუსმინე ამ კაცს ვიდრე დეპრესია არ ავიკიდე კიარადა მისი ხათრით დიადი საქმე განვიზრახე – Continue reading ტვინ პიქსი – აისიდან დაისამდე

რეი და ლიზი – BIAFF 2018 Grand Prix

2018 წლის ბათუმის საავტორო კინოს საერთაშორისო კინოფესტივალის გრანპრი წილად ხვდა რიჩარდ ბილინგჰემის სადებიუტო ავტობიოგრაფიულ ფილმს “რეი და ლიზი” (დიდი ბრიტანეთი, 2018, 107წთ).

დებიუტიც ასეთი უნდა არა?! თუმც ეს ის შემთხვევა ნამდვილად არაა, როდესაც დამწყები რეჟისორი კამერას “ცდის”. ესაა სხვა სფეროს პროფესიონალის თავდაჯერება და ინტერესი ხელოვნების ყველაზე მიმზიდველ დარგში (pardon me for the bold statement) გამოცადოს თავი ან თქვას ის, რაც თავის ორიგინალ სფეროში ვერ თქვა. თორემ ტომ ფორდის “მარტოხელა კაციც” სადებიუტო იყო და როგორია? 😉

ჰო, რიჩარდ ბილინგჰემი ინგლისელი ფოტოგრაფია (ანუ გაააცილებით ახლოსაა კინოსთან ვიდრე ტომი), რომელიც ამ ფილმის თემას, შეგვიძლია ვთქვათ, მთელი ცხოვრებაა იცნობს, სწავლობს, იკვლევს, აანალიზებს. მაინცადამაინც იმას არ ვგულისხმობ, რომ ფილმი მის ოჯახზე მოგვითხრობს (ისე ჩემი დაკვირვებით ხელოვანთა პირველი ნამუშევარი ყოველთვის ძალიან პირადულია), არამედ Continue reading რეი და ლიზი – BIAFF 2018 Grand Prix

ბედნიერი ლაზარე და ქართველები

“განსაკუთრებული რეჟისორული ხელწერისა და პოეტურობისთვის…” ასე დაახასიათა თეო ხატიაშვილმა ალიჩე რორვახერის ფილმი “ბედნიერი ლაზარე“, როდესაც ის ქართველ კინოკრიტიკოსთა ჟიურის სპეციალური მოხსენიებით გამოარჩია.

ბათუმის საავტორო კინოს XIII საერთაშორისო კინოფესტივალზე კიდევ ორჯერ აღნიშნეს Lazzaro felice – მხატვრული ფილმების საერთაშორისო კონკურსის ჟიურიმ, სერგეი რახლინის თავჯდომარეობით, საუკეთესო რეჟისურისთვის ალიჩე რორვახერი, ხოლო საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის კატეგორიაში ადრიანო ტარდიოლო დააჯილდოვა.

“ალიჩე გაგიჟდება!” – აღმოხდა ლუკა ჩიქოვანს, რომელსაც სამჯერ მოუწია სცენაზე ასვლა პრიზის მისაღებად ფილმისთვის, რომელშიც თავადაც ასრულებს ფრიად საინტერესო და მნიშვნელოვან როლს – მარკიზ ტანკრედის, რომლისგანაც მთელი ფილმი ელი მოქმედებას, მაგრამ ყველაფერს იღებ ამის გარდა. ჰო, ვფიქრობ სწორედ ტანკრედია ფილმის მთავარი გმირი, რადგან ის ერთადერთი ხორციელი პერსონაჟია, რომლის ფსიქოლოგიური პორტრეტის შექმნა ერთი ხელის მოსმით აღმოჩნდა შესაძლებელი – მარკიზას ერთადერთი ვაჟიშვილი დედის უკიდეგანო კონტროლისგან თავის დაღწევას უმეცარ გლეხთა შორის ყველაზე გულუბრყვილო ლაზარეს მეშვეობით ცდილობს, მის სავანეს თავის თავშესაფრად აქცევს და Continue reading ბედნიერი ლაზარე და ქართველები

%d bloggers like this: