NFWMB

არ მოგდომებია მთელი დღის თბილ ლოგინში გატარება?! Continue reading NFWMB

Advertisements

ტვინ პიქსი – აისიდან დაისამდე

Angelo Badalamenti brought me here ♫

შეგიმჩნევიათ Youtube-ის მუსიკალური ვიდეოების კომენტარებში რამდენად ხშირადაა “…brought me here” ფრაზა? რატომ აქვთ ადამიანებს მოთხოვნილება გააცხადონ სად მოისმინეს ეს მელოდია პირველად, საიდან დაამახსოვრდათ, საიდან შეიყვარეს? მიზეზთა შორის ერთი, არც ისე უმნიშვნელო თუ ყველაზე ნიშანდობლივი არა, ალბათ მოთხოვნილებაა ეძიო მოკავშირე. პირადად მე, ჩემი საყვარელი მწერლის ჩვევის გადამკიდე (მუდამ მუსიკა ჩართოს თხრობაში), კითხვის პარალელურად ხშირად მიწევს იუთუბის დალაშქვრა და ამ დროს ყველაზე დიდი სიამოვნებაა, როცა კომენტარებში ყველა მხოლოდ მას ახსენებს, აქებს და ადიდებს, სიყვარულს უხსნის… თავი ჰარუკი მურაკამის სამლოცველოში მგონია ხოლმე ☼

ბადალამენტის აგერ უკვე წლებია ვუსმენ… ყველაფერი კი ე.წ. “ინტერაქტიული ფილმების” წარმომადგენელი ვიდეო თამაშიდან დაიწყო – საფრანგეთში დაბადებული და ამერიკაში დაკოდილი (ცენზურამ ყველა “საინტერესო” სცენა ამოჭრა ანდა დაამოკლა) Fahrenheit-ის მთელი მომხიბვლელობა არა მხოლოდ მის ხლართ, მისტიკურ, გნებავთ სიურეალისტურ სიუჟეტში, არამედ მძლავრ ატმოსფეროშია, სადაც მთავარ როლს მუსიკა ასრულებს. ასე რომ ამ თამაშის წარმატების ერთ-ერთ მიზეზად ავტორთა შესანიშნავ მუსიკალურ გემოვნებას (აქ აღმოვაჩინე Martina Topley-Bird – ჩემი პირველი ტრიპ-ჰოპი) და ატმოსფერული მუსიკის ოსტატის – ანჯელო ბადალამენტის კომპოზიტორად აყვანას მოვიაზრებ.

ჰოდა იმდენი ვუსმინე ამ კაცს ვიდრე დეპრესია არ ავიკიდე კიარადა მისი ხათრით დიადი საქმე განვიზრახე – Continue reading ტვინ პიქსი – აისიდან დაისამდე

მუსიკა, კინო, მუსიკა

BIAFF 2018 – გახსნა

ასტორ პიაცოლას “ლიბერტანგო”

აზრი – მუსიკა ფსიქიკური კინოა

ვგულისხმობ – მუსიკა ცნობიერში ანდა არაცნობიერში ქმნის მოძრაობას, რომელიც სხვადასხვანაირად შეიძლება გამოიხატოს – სხეულის მექანიკური რხევიდან დაწყებული, გონებაში წარმოდგენილი ვიზუალური ხატების ტოკვით გაგრძელებული, განწყობის ქარბორბალისეული ცვლილებით დასრულებული. ყოველ მუსიკალურ ჟანრს ცხადია მოქმედების თავისი სფერო აქვს, ზოგიერთის არეალს ისეთი უკუნი მოსავს, ვიდრე ხმა არ შეწყდება შეიძლება ვერც მიხვდე რა გაწუხებს. თუნდაც მაგალითად “ფონური” მუსიკა, რომლის მთავარი მიზანი სწორედ განწყობის, ატმოსფეროს შექმნაა, რითაც იგივე კინო ლამის დაბადებიდან სარგებლობს (და ალბათ ამიტომაცაა კინო ყველაზე “მჟღერი” მანქანა, რადგან თავისთავად რიტმული ხელოვნების წარმომადგენელი, ლამის ყოველთვის მუსიკასთან წყვილდება და შედეგად სულ მინიმუმ “ორ ხმაში” გვესაუბრება). მაგრამ აქვე არსებობს მუსიკა, რომელიც ფსიქიკის ყოველ უბანს გადაწვდება და იწვევს მოძრაობისკენ (აპოგეა – საცეკვაო მუსიკა), რომელიც ვიზუალურ გამოხატვას მოითხოვს, თუ ფიზიკურად არა წარმოსახვაში მაინც. კინო კი სხვა რაა თუ არ რიტმული ვიზუალური მოძრაობა (და ამიტომაც ყველაფერი რაც ამ სამს აერთიანებს, საოცრად ფოტოგენურია – ჩარხის მოძრაობით დაწყებული, ზვირთთა ცემით გაგრძელებული და რაღათქმაუნდა ცეკვით დაგვირგვინებული)?!

თეორემა დამტკიცებულია 😉

მოკლედ კინოფესტივალის “ლიბერტანგოთი” გახსნა მშვენიერი გადაწყვეტილება იყო, და არა მხოლოდ მუსიკის, როგორც კინოსამყაროში გარდამავალი მედიუმის, თვალსაზრისით. Continue reading მუსიკა, კინო, მუსიკა

BIAFF 2018

16 სექტემბერს ბათუმის საავტორო კინოს XIII საერთაშორისო ფესტივალი იწყება.

ჰო, BIAFF უკვე 13 წლისაა, “გა-თინეიჯერ-და” ბათუმის “ხავერდსეზონოვანი” ფესტივალი.

რას უნდა ველოდოთ აწი მისგან?

საერთოდ Z თაობა (Generation Z) რომ ყველაზე “მსწრაფლგანვითარებადია” ვიდრე კაცობრიობა როდესმე ყოფილა, ფაქტია, მაგრამ მისი წარმომადგენლები თვით თავიანთ მშობლებს – “მილენიელებსაც” (Millennials) იმდენად გაგვცდნენ, რომ მათი მომავლის წინასწარმეტყველება უკვე ძალიან რთულია.

რათქმაუნდა კინოფესტივალი ადამიანი არაა, მაგრამ სამყაროსეული კანონზომიერებები ყველასთვის ერთია, მათ შორის დაბადებასა და სიკვდილს შორის გამოკვეხებული “დაბერების პროცესი”, რომელსაც არა მხოლოდ ცოცხალი ორგანიზმები განიცდიან, არამედ სისტემები, საზოგადოებები, ცივილიზაციები… მზეც კი ჩაქრება როდესმე 🙂

ვფიქრობ BIAFF იმ ასაკშია, როცა ერთი მხრივ უკვე საკმარისი გამოცდილება და მეორე მხრივ ჯერ კიდევ დიდი ენერგია, მყარი და დიდი ნაბიჯებით წინსვლის გარანტიაა.

ვნახოთ როგორ შეძლებს ის თავისი უპირატესობის გამოყენებას (რომელიც არა მხოლოდ ასაკში, არამედ ადგილმდებარეობაშიც გამოიხატება). წელს ერთი ფრიად საინტერესო სიახლე უკვე აქვს, რომლის შესახებ ქვემოთ მოგახსენებთ. მანამდე კი პირველი სიხარულის შესახებ მოგითხრობთ, რომელიც წლევანდელი პროგრამის, კერძოდ კი “დიდოსტატთა კოლექციის” გაცნობამ გამოიწვია ჩემში. Continue reading BIAFF 2018

ვის ეშინია ჭაღარის

როცა პიერ პაოლო პაზოლინი გრძელთმიანთა უხმო რუპორის შესახებ წერდა წარმოიდგენდა, რომ ნახევარი საუკუნის შემდეგ ეს ტრივიალური ენა კვლავ ცოცხალი იქნებოდა? ალბათ კი, ადამიანის სხეული და შესაბამისად აზროვნების მექანიზმი ხომ კაცობრიობის მთელი არსებობის მანძილზე არ შეცვლილა, ამდენად თმათმეტყველებაც ალბათ მარად იქნება არავერბალური მეტყველების ნაწილი. ერთი ესაა მისი მნიშვნელობის (რომელიც ყოველ მოცემულ დროსა და მოცემულ საზოგადოებაში განსხვავებულია) გაგება (არათუ გახმოვანება) ყველას როდი ძალუძს, ხოლო გამგებთა შორის მიმღების (პაზოლინის მსგავსად) პოვნა კიდევ უფრო რთულია. ამიტომ თმაც, ძალით თუ ნებით, მარგინალიზაციის ერთ-ერთ იარაღად იქცა, იმ სპეციფიკით რომ ყოველი განსხვავებული ფორმა თავის თავში ატარებს პოტენციალს იქცეს მოდად, როგორც მაგალითად თავის დროზე მამრთა გრძელი თმა “პროტესტს ვაცხადებ” თემიდან “შემომხედეთ რა მაგარი ვარ” თემად გადაიქცა.

თუმცა ერთია ვსაუბრობდეთ ახალგაზრდა(!) ადამიანის გრძელ თმაზე, რომელიც ვაღიაროთ, რასაც უნდა გაჰყვიროდეს (თმა), მინიმუმ ესთეტურადაა თვალწარმტაცი და მეორეა ვისაუბროთ ჭაღარაზე, რომელიც რეალურად პირველი მინიშნებაა ყველაზე აუტანელ იდეაზე – სიკვდილზე. მითუმეტეს რომ პაზოლინისგან განსხვავებით, რომელიც დამკვირვებლის პოზიციიდან, ამდენად შედარებით ობიექტურად და მიუკერძოებლად “ახმოვანებს” სხვების თმებს, იძულებული ხარ პირველი პირით ილაპარაკო, ამიტომ სუბიექტურ განწყობას ვერსად გაექცევი.

რათქმაუნდა არც პირველი ვარ და არც უკანასკნელი ვინც ჭაღარის ტარებას ამჯობინებს, მაგრამ Continue reading ვის ეშინია ჭაღარის

ყვითელქუდა კაბა

ჩემი ყველაზე დიდი პროექტი როგორც იქნა დასრულდა და აი შედეგიც 🙂

Yellow Hoodie Dress

ინსპირაციის წყარო იყო ყვითელი ძაფის ორი დიდი გორგალი, რომელიც წლების წინ ჩემთვის ნაყიდი სვიტერის (ჩაუცმელად) დაშლის შედეგად შემომრჩა და ამ ხნის განმავლობაში დანიშნულება ვერ მოვუძებნე. Continue reading ყვითელქუდა კაბა

Kill Your Mediocrity

You know what? I believe that a piece of shit can be valuable if it impresses you and the price of the art work does not lay in how beautiful or satisfying it is by itself but how it makes you think or fantasize about something.

But the best effect is how it turns on your creative mojo…

Not that I was going to write anything about this movie but somehow I really felt that click in my mind, so why not? Continue reading Kill Your Mediocrity

%d bloggers like this: